.......... เกิด.......... แก่.......... เจ็บ.......... ตาย

.....เป็นสิ่งที่แน่นอนที่สุดและเมื่อตายแล้วสิ่งที่จะติดตามตัวไปได้

.....คือบุญและบาป ที่ตนเองสร้างไว้ตอนมีชีวิตอยู่เท่านั้น

 

.......... มีลาภ.......... แล้วก็ย่อมเสื่อม.......... ลาภได้

.....มียศ.......... แล้วก็ย่อมเสื่อม.......... ยศได้

.....มีเกียรติ.......... แล้วก็ย่อมเสื่อม.......... เกียรติได้

 

.......... เวลาชีวิตเหลือน้อยลงทุกวัน

.................... จงเลือกเอา

.....สร้างความดี.......... จะมีสุขภายหน้า

.....สร้างความชั่ว.......... จะมีทุกข์ภายหน้า

 

.......... เมื่อตายแล้ว ผลของกรรมจะปรากฎดังนี้

.....ผู้มีความโลภ,โกรธ,หลง,.......... จะเกิดเป็น เปรต และสัตว์เดรัจฉาน

.....ผู้มีศิล๕.......... จะเกิดเป็น มนุษย์

.....ผู้มีหิริโอตตัปปะ.......... จะเกิดเป็น เทวดา

.....ผู้มีฌาน.......... จะเกิดเป็น พรหม

.....ผู้ไม่มีกิเลส.......... จะเกิดเป็น อรหันต์

.....(เข้านิพพาน)

 

.......... รักษาตัว.......... กลัวกรรม.......... อย่าทำชั่ว

.....จะหมองมัว.......... หม่นไหม้.......... ไปเมืองผี

.....จงเลือกทำ.......... แต่กรรม.......... ที่ดีดี

.....จะได้มี.......... ความสุข.......... พ้นทุกข์ภัย

 

.......... วิริเยน ทุกฺขมจฺจติ

.....คนล่วงทุกข์ได้เพราะความเพียร

 

.......... รู้ความจริง.......... สิ่งสมมติ.......... ก็สุดสิ้น

.....อยู่บนดิน.......... ใต้ฟ้า.......... เพียงอาศัย

.....เป็นที่สร้าง.......... กุศล.......... ผลปัจจัย

.....จักนำให้.......... พ้นทุกข์.......... สุขนิรันดร์ ๆ

 

.......... สว่างตา.......... ด้วยแสงไฟ

.....สว่างใจ.......... ด้วยแสงธรรม

 

.......... ใจว่าง.......... เป็นบุญ

.....ใจวุ่น.......... เป็นบาป

 

.......... ยศและลาภ.......... หาบไป.......... ไม่ได้แน่

.....มีเพียงแต่.......... ต้นทุน.......... บุญกุศล

.....ทรัพย์สมบัติ.......... ทิ้งไว้.......... ให้ปวงชน

.....แม้ร่างตน.......... เขาก็เอา.......... ไปเผาไฟ

 

.......... เมื่อเจ้ามา.......... มีอะไร.......... มาด้วยเจ้า

.....เจ้าจะเอา.......... แต่สุข.......... สนุกไฉน

.....เจ้ามามือเปล่า.......... เจ้าจะ เอา.......... อะไร

.....เจ้าก็ไป.......... มือเปล่า.......... เหมือนเจ้ามา

 

.......... ต้องเวียนว่าย.......... ตายเกิด.......... ตามบุญบาป

.....เมื่อไรทราบ.......... ธรรมแท้.......... ไม่แปรผัน

.....ไม่ต้องเกิด.......... ไม่ต้องตาย.......... สบายครัน

.....มีเท่านั้น.......... ใครหาพบ.......... จบกันเอย

. ..........

.......... อย่านอนตื่นสาย.......... อย่าอายทำกิน

..... อย่าหมิ่นเงินน้อย.......... อย่าคอยวาสนา

..... อย่าเสวนาคนชั่ว.......... อย่ามั่วอบายมุข

..... อย่าสุกก่อนห่าม.......... อย่าพล่ามก่อนทำ

..... อย่ารำก่อนเพลง.......... อย่าข่มเหงผู้น้อย

..... อย่าคอยแต่ประจบ.......... อย่าคบแต่เศรษฐี

..... อย่าดีแต่ตัว.......... อย่าชั่วแต่คนอื่น

..... อย่าฝ่าฝืนกฏระเบียบ.......... อย่าเอาเปรียบสังคม

..... อย่าชื่นชมคนผิด.......... อย่าคิดเอาแต่ได้

..... อย่าใส่ร้ายคนดี.......... อย่ากล่าววจีมุสา

..... อย่านินทาพระเจ้า.......... อย่าขลาดเขลาเมื่อมีทุกข์

..... อย่าสุขจนลืมตัว.......... อย่าเกรงกลัวงานหนัก

..... อย่าพิทักษ์พาลชน.......... อย่าลืมตนเมื่อมั่งมี

 

.......... งานวันเกิด.......... ยิ่งใหญ่.......... ใครคนนั้น

.....ฉลองกัน.......... ในกลุ่ม.......... ผู้ลุ่มหลง

.....หลงลาภยศ.......... สรรเสริญ.......... เพลินทนง

.....วันเกิดส่ง.......... ชีพสั้น.......... เร่งวันตาย

 

.......... ณ มุมหนึ่ง.......... ซึ่งเหงา.......... น่าเศร้านัก

.....หญิงแก่แก่.......... นั่งหงอย.......... และคอยหาย

.....โอ้วันนี้.......... ในวันนั้น.......... อันตราย

.....แม่คลอดสาย .... ......โลหิต.......... แทบปลิดชนม์

 

.......... วันเกิดลูก.......... เกือบคล้าย.......... วันตายแม่

.....เจ็บท้องแท้.......... เท่าไร.......... ก็ไม่บ่น

.....กว่าอุ้มท้อง.......... กว่าคลอด .......... รอดเป็นคน

.....เติบโตจน.......... บัดนี้.......... นี่เพราะใคร

 

.......... แม่เจ็บเจียน.......... ขาดใจ.......... ในวันนั้น

.....กลับเป็นวัน.... ........ ลูกฉลอง.......... กันผ่องใส

.....ได้ชีวิต.......... แล้วก็เหลิง.......... ระเริงใจ

.....ลืมผู้ให้.......... ชีวิต.......... อนิจจา

 

.......... ไฉนเรา.......... เรียกกัน.......... ว่า วันเกิด

.....วันผู้ให.......... กำเนิด.......... จะถูกกว่า

.....คำอวยพร.......... ที่เขียน.......... ควรเปลี่ยนมา

.....ให้มารดา.......... คุณเป็นสุข.......... จึงถูกแท้

 

.......... เลิกจัดงาน.......... วันเกิด.......... กันเถิดนะ

.....ควรแต่จะ.......... คุกเข่า.......... กราบเท้าแม่

.....รำลึกถึง.......... พระคุณ.......... อบอุ่นแด

.....อย่ามัวแต่.......... จัดงาน.......... ประจานตัว

 

.......... พ่อแม่ก็แก่เฒ่า.......... จำจากเจ้า.......... อยู่ไม่นาน

.....จะพบจะผ้องพาน.......... แต่เสี้ยววาร.......... ของวันวาน

.....ใจจริงไม่อยากจาก.......... เพราะยังอยาก.......... เห็นลูกหลาน

.....แต่ชีพมิทนนาน.......... ต้องร้าวราน.......... สลายไป

.....ขอเถิดถ้าสงสาร.......... อย่ากล่าวขาน.......... ให้ช้ำใจ

.....คนแก่ชะแรวัย.......... ผิดเผลอไผล.......... เป็นแน่นอน

.....เมื่อยามเจ้าโกรธขึ้ง.......... ให้นึกถึง.......... เมื่อเยาว์วัย

.....ร้องไห้ยามป่วยไข้.......... ได้ใครเล่า.......... เฝ้าปลอบโยน

.....เฝ้าเลี้ยงจนเติบใหญ่.......... แม้เหนื่อยกาย.......... ก็ยอมทน

.....หวังเพียงจะได้ผล.......... เติบโตจน.......... สง่างาม

.....ขอโทษถ้าทำผิด.......... ขอให้คิด.......... อยู่ทุกยาม

.....ใจแท้มีแต่ความ.......... หวังติดตาม.......... ช่วยอวยชัย

.....ต้นไม้ที่ใกล้ฝั่ง.......... มีหรือหวัง.......... อยู่นานได้

.....วันหนึ่งคงล้มไป.......... ทิ้งฝั่งไว้.......... ให้วังเวง

 

.......... พ่อแม่ไม่มี.......... เงินทอง.......... จะกองให้

.....จงตั้งใจ.......... พากเพียร.......... เรียนหนังสือ

.....ใช้วิชา.......... ความรู้.......... เป็นคู่มือ

.....ให้ยึดถือ.......... เอาไว.......... ใช้เลี้ยงกาย

.....พ่อกับแม่.......... มีแต่.......... จะแก่เฒ่า

.....จะเลี้ยงเจ้า.......... เรื่อยไป.......... นั้นอย่าหมาย

.....ใช้วิชา.......... ช่วยตน.......... ไปจนตาย

.....ลูกสบาย.......... พ่อแม่.......... ก็ชื่นใจ

 

.......... รักใดเล่า.......... รักแน่.......... เท่าแม่รัก

.....ผูกสมัคร.......... รักลูกมั่น.......... มิหวั่นไหว

.....ห่วงใดเล่า.......... เท่าแม่ห่วง.......... ดังดวงใจ

.....ที่แม่ให้.......... กับลูก.......... อยู่ทุกครา

 

.......... ยามลูกขื่น.......... แม่ขม.......... ตรมหลายเท่า

.....ยามลูกเศร้า.......... แม่โศก.......... วิโยคกว่า

.....ยามลูกหาย.......... แม่ห่วง.......... คอยดวงตา

.....ยามลูกมา.......... แม่หมด.......... ลดห่วงใย

 

.......... แม่รักลูก.......... ปลูกฝัง.......... ทางศึกษา

.....อีกจรรยา.......... แม่อบรม.......... บ่มนิสัย

.....แม่รักลูก.......... แม่ปกป้อง.......... คุ้มผองภัย

.....ลูกรักแม่.......... ก็จงได้.......... กตัญญู

 

.......... เมื่อไม่เรียน.......... ขอรับรอง.......... ต้องไม่รู้

.....เมื่อไม่ดู.......... ขอรับรอง.......... ต้องไม่เห็น

.....เมื่อไม่ทำ.......... ขอรับรอง.......... ต้องไม่เป็น

.....นี่เป็นเกณฑ์.......... ประจำตัว.......... ทั่วทุกคน

 

.......... คนจะงาม.......... งามน้ำใจ.......... ใช่ใบหน้า

.....คนจะสวย.......... สวยจรรยา.......... ใช่ตาหวาน

.....คนจะแก่.......... แก่ความรู้.......... ใช่อยู่นาน

.....คนจะรวย.......... รวยศีลทาน.......... ใช่บ้านโต

 

.......... ดีชั่วอยู่ที่ตัวทำ.......... สูงต่ำอยู่ที่ทำตัว

 

.......... กตัญญ.......... รู้คุณคน.......... ผลย่อมเกิด

.....สิ่งประเสริฐ.......... อีกมากมาย.......... หลายสถาน

.....นบนอบน้อม.......... ผู้มีพระคุณ.......... นิรันดร์กาล

.....กุศลศานต์.......... โลกยกย่อง.......... คล้องมาลัย

 

.......... โคลนเกิดจากน้ำ

.....น้ำนั่นแหละล้างโคลน

.....ทุกข์เกิดจากใจ

.....ก็เอาใจนั่นแหละล้างทุกข์

.....หยุดขุ่นก็ใสตรงนั้น

.....หยุดร้อนก็เย็นตรงนั้น

.....หยุดวุ่นก็ว่างตรงนั้น

.....ไม่ต้องหาที่ไหน

.....อยู่ทีใจนั่นเอง

.....พุทธทาสภิกขุ